Zamanı acılarla zamlandırarak yaşayan insanlar kaderin değil kederin kurbanı olurlarmış!
Bundan kurtulmak için hayatı değil kendini sorgulamalıdır insan!
Belkide bir insanın en korktuğu şey kendini sorgulamak olduğu için suçu kadere atıp kolay yoldan düşünce harbini ertelemesi kendi içindeki savaş meydanının alanını genişletiyor ve sonrada hiçbirşeyle mücadele edemiyor!
Ne ilginç değilmi;insan hayatla savaş verdiğini düşünürken kendine yenildiğinin farkına varamıyor!
Hayat sorgusu yanlış yapılınca kader yorgunluğu tüketirmiş insanı...