İnsan, bazen özler.

Turan

Aktif Üye
Sp Kullanıcı
31 Ocak 2017
2,209
301
İnsan, bazen özler. Bir insanı, bir şehri, bir dağı, bir hatırayı. Bazen bir yıldızı, bir nehrin çağıltısını. Ya da bir duyguyu. Hatta hissetmediği, tatmadığı bir şeyi.
Nedensiz özler. Sadece özler. Öylesine özler.
Evet, bazen özler insan, kimi, neyi özlediğini bilmeden. En çok da görmediğini, duymadığını özler. Bilmez: Öte taraf hasreti mi bu? Cennet arzusu mu? Sükunet özlemi mi?
Tefekkür, özlediğine kavuşma isteğidir bir bakıma. Rüyalara sığınma da öyledir. Hatta uzlet ve halvet de. İnsan fıtratı çünkü öteleri özlemeye ayarlıdır.
Şair, der üstad Sezai Karakoç, dünyaya fırlatılmış metafizik yaşantılı bir kazazededir. İnsan da öyle. Geldiği yerin özlemini duyar daima, oranın hasretiyle yaşar. Bilmese de.
İnsan ruhu devasa kainata sığmaz. Dünya ruhun zindanıdır çünkü. Daralması, bunalması bundan. Büyük sıkıntısı ve hüznü bundan. Ölür ve özgürleşir ruh. Bitmeyen öte özlemi bundan.
Fizik kuşatır ruhu, görüntü sınırlar. Maddi varlık, muhayyilenin önünde settir. Burayla yetinememesi bundan. Efsaneye, masala, sanata sığınması bundan. Bir dizenin, bir tablonun, bir sesin büyüsüne kapılması bu yüzden. Ve bundan, vahye susamışlığı da.
Gözün gördükleri saf gerçek değil, der bilinçaltı. Gerçeğin, ancak yanılsamasıdır varlık. Ya da bir gölge çok çok. Rüyadadır o, bilir, ölünce hakikate uyanacaktır. Hasreti bundan.
Özlem, buraya ait değildir. İlahidir, uhrevidir. Maveraya aittir. Aşk gibi. Bu cayır cayır yanış bundan. Ve "Ciddi yanış daima destansıdır." demişti Pakdil. Bu destan onun.
Evet, insan bazen özler. Ve sadece insan özler.
| Saadettin Acar
 

Yaren

Fesleğen
Sp Kullanıcı
30 Ocak 2017
4,677
6,892
Ölümden korkma ne o zaman,neden ruhumuzun ozgurlesmesine bedenimiz tepkili,yaşama icgusune ,bu dünyanın güzelliklerine aldaninisimiz neden ?
 

Yaban Gülüm

Fe Eyne Tezhebûn
Sp Kullanıcı
9 Mar 2017
1,532
509
Özlem, buraya ait değildir. İlahidir, uhrevidir. Maveraya aittir. Aşk gibi. Bu cayır cayır yanış bundan. Ve "Ciddi yanış daima destansıdır." demişti Pakdil. Bu destan onun.
Evet, insan bazen özler. Ve sadece insan özler.
Yazar ne güzel anlatmış abim özlemimizi. Onun yazan yüreğine , seninde bizlere ulaştıran yüreğine sağlık. :)

Bir yerde okumuştum bende;
İçimizdeki dinmeyen özlem sızısı dünyaya gönderilmiş olmanın ayrılığından sebeptir, bizim özlemlerimize giydirmeye çalıştığımız kalıpların uyumsuzluğu bu sebepten.